Gered door een buitenaardse berserker. Eén bed. Nul controle.
Michelle kwam naar Parac'Norr voor bouwwerkzaamheden, niet om haar verstand te verliezen door een knappe alien met gele ogen die haar doen vergeten hoe ze moet ademen. Zeke is schandalig knap, een en al gebeitelde spier en beheerste kracht, en hij kijkt naar haar alsof zij het enige is in het heelal dat het bekijken waard is.
Maar wanneer ferals haar ontvoeren, verandert de zachtaardige medicus in de dood in eigen persoon, en scheurt hij haar ontvoerders met zijn blote handen aan stukken. Ze zou doodsbang moeten zijn… in plaats daarvan maakt het hem alleen maar aantrekkelijker.
Gevangen door een sneeuwstorm in een eenkamerhut is er maar één bed… Ze is ZO de klos. Vooral wanneer hij haar opeist als de zijne.
Maar er jaagt iets op hen door de storm. Het echte gevaar zijn niet de monsters buiten… het is dat ze Zeke begint nodig te hebben op manieren die niets met bescherming te maken hebben. En op deze bevroren planeet zou hem haar hart geven wel eens het ene risico kunnen zijn dat ze niet overleeft.
